Loading...

Συντομες Ειδησεις

«Δίνοντας ευκαιρίες»

Αρθρογραφία
23 Φεβρουαρίου 2017

Τα «κάστρα» στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ «ωραία».
Έγιναν για να προστατέψουν ανθρώπους από πολέμους και εχθρούς. Υψώθηκαν για να φυλάξουν ζωές από κατακτητές και βία.
Μπορεί να προσέφεραν ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα κρατούσαν τον έναν μακριά από τον άλλο και το κυριότερο κρατούσαν τους ανθρώπους μακριά από την πραγματική ζωή, που συνέβαινε έξω από τα τείχη τους.
Είναι άλλο ένα από εκείνα τα δείγματα πως η ανθρώπινη φυλή, το ανθρώπινο είδος γενικότερα στο σύνολό του και στην πορεία του μέσα στον χρόνο απέτυχε. Το καλό πάντα ερχόταν ως απάντηση στο κακό. Ήταν δυστυχώς αντίδραση, ενώ από μόνο του έχει τόση δύναμη μέσα του για να είναι απ’ευθείας δράση.
Γιατρεύουμε, επειδή κάποιοι μας αρρωσταίνουν.
Περιθάλπτουμε, επειδή κάποιοι μας χτυπάνε.
Κάνουμε εράνους, επειδή έχουμε αφήσει κάποιους να πεινάνε.
Διαδηλώνουμε για την ειρήνη, επειδή κάποιοι κάνουν πόλεμο.
Υπογράφουμε συμφωνίες προστασίας του περιβάλλοντος, επειδή κάποιοι το καταστρέφουν.
Ανοίγουμε τις αγκαλιές μας, επειδή κάποιοι τις έκλεισαν.
Ελευθερώνουμε τα σύνορά μας, επειδή κάποιοι ύψωσαν τείχη.
Βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη, επειδή κάποιοι δημιούργησαν τεράστιες ανάγκες σε άλλους.
Υπερασπιζόμαστε όσους έχουν δίκιο, γιατί κάποιοι συνεχίζουν να αδικούν.
Δεν μπορούμε όμως να αγαπάμε, επειδή κάποιοι μισούν.
Αγαπάμε, γιατί απλά πρέπει μόνο να αγαπάμε. Εκεί βρίσκεται η ουσία μας, ο προορισμός μας, η ολοκλήρωσή μας, η γαλήνη μας, ο συμβολισμός μας και ο ρεαλισμός μας.
Το Ωραιόκαστρο πρέπει να απαντήσει δυναμικά, ουσιαστικά, ειρηνικά, αποφασιστικά σε όσους δεν τιμάνε την ομορφιά του ονόματός του.
Και είμαι σίγουρος πως μπορεί να το κάνει και έχει ήδη ξεκινήσει. Όμως αυτή η φωνή πρέπει να μεγαλώσει, να γίνει κραυγή και ιαχή και να μας κλείσει όλους μέσα της, γιατί Ωραιόκαστρα, με τα καλά και τα κακά τους, υπάρχουν πολλά, γιατί τα Ωραιόκαστρα είμαστε οι ίδιοι εμείς.
Στη ζωή οι διαφορές μας πρέπει να μας φέρνουν κοντά και όχι να μας απομακρύνουν. Αυτές οι διαφορές είναι που κάνουν τον κόσμο μας ομορφότερο, πιο ενδιαφέροντα και πιο ολοκληρωμένο. Η χώρα μας μίλησε πρώτη για δημοκρατία, αξιοκρατία, ισότητα και μίλησε τόσο δυνατά, που εδώ και χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να ακούγεται στα πέρατα της γης. Και η φωνή της δεν είναι μόνο δυνατή, γιατί προέρχεται από ένα ένδοξο παρελθόν, είναι και σύγχρονη, Θυμηθείτε πόσο περήφανους μας έκαναν οι κάτοικοι των νησιών μας πριν μερικούς μήνες. Θυμηθείτε με πόσο θαυμασμό μίλησαν για μας μετά από χρόνια κριτικής, υπεροψίας και υποτίμησης. Και δεν θαύμασαν την οικονομία μας, ούτε τα χρήματά μας, ούτε την αξία μας σε χρυσό. Θαύμασαν την ανθρωπιά μας, δηλαδή την ουσία μας.
Κάποιους η ιστορία θα τους θυμάται ως παραδείγματα προς αποφυγή, από τον φόβο της εκκόλαψης ενός καινούργιου Χίτλερ και κάποιους οι νέες γενιές θα τους μελετάνε ως παραδείγματα προς μίμηση από την ανάγκη της ανάστασης ενός νέου Περικλή, ενός νέου Σωκράτη, ενός νέου Πλάτωνα.
Σε ποια μεριά της ιστορίας θέλουμε να είμαστε;
Ούτως ή άλλως η ύπαρξή μας ολόκληρη είναι μια πάλη ανάμεσα σε δύο λύκους, έναν άσπρο κι έναν μαύρο. Ο άσπρος κουβαλάει όλα αυτά που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά: τα καλά λόγια, τις καλές πράξεις, τις καλές σκέψεις, τις καλές προθέσεις, τις όμορφες στιγμές, όλα όσα μας κρατάνε γεμάτους και ευτυχισμένους και ο μαύρος λύκος ακριβώς τα αντίθετα: τη ζήλια, τον φθόνο, το μίσος, τη δυστυχία και όλα όσα μας δηλητηριάζουν και μας κρατάνε μακριά από τον υψηλό προορισμό μας.
Ποιος θα νικήσει;
Μα, φυσικά αυτός που εμείς ταΐζουμε και κρατάμε δυνατό με τις επιλογές μας και τις θέσεις μας.
Δεν είναι δυνατόν να αποκλείουμε μικρά παιδιά από την ευκαιρία μιας νέας ευκαιρίας και μάλιστα τη στιγμή που το έχουν τόσο ανάγκη.
Δεν μπορεί ο χώρος του σχολείου και της εκπαίδευσης να είναι χώρος πολιτικής, κοινωνικής, θρησκευτικής ή όποιας άλλης μορφής αντιπαράθεσης.
Δεν μπορεί να μη θέλουμε τα δικά μας παιδιά να συνυπάρχουν με εκείνα τα παιδιά που σχεδόν έχασαν τα πάντα, χωρίς να φταίνε και ζητάνε απλά την κατανόησή μας, χωρίς καν στην πραγματικότητα να την έχουν ζητήσει, γιατί απλά δεν ξέρουν ακόμα τι σημαίνει κατανόηση, όπως και δεν ξέρουν τι σημαίνει πόλεμος, διαχωρισμός, μίσος, βία, όλα όσα δηλαδή εμείς τους διδάσκουμε με τη στάση μας.
Τα παιδιά αντίθετα ξέρουν τι σημαίνει παιχνίδι, τι σημαίνει χαρά, τι σημαίνει παρέα, μαζί, χέρι-χέρι και εμείς πρέπει να πάρουμε παραδείγματα από αυτά μοιράζοντας ευκαιρίες.
Μεγάλη λέξη η λέξη ‘’ευκαιρία’’. Και μεγάλες οι αλλαγές προς το καλύτερο όλων μας που μπορεί να γεννήσει.
Τι θα γινόταν άραγε αν κάποια μέρα σε κάποιο ποτάμι δεν έπαιζαν κάποτε μαζί δύο άγνωστα στην αρχή παιδιά από δύο τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα μεταξύ τους. Ο γιος ενός φτωχού αγρότη και ο γιος ενός εύπορου αριστοκράτη;
Τι θα γινόταν άραγε αν αυτός ο φτωχός Σκωτσέζος αγρότης, καθώς δούλευε στο κτήμα του, δεν άκουγε τις φωνές ενός μικρού αγοριού, που καλούσε σε βοήθεια;
Όμως για την καλή τύχη όλων μας τις είχε ακούσει.
Ο γιος αριστοκράτης είχε πέσει κατά λάθος σε έναν βάλτο και το λασπώδες έδαφός του είχε αρχίσει σιγά, αλλά αποτελεσματικά να το καταπίνει. Ο αγρότης χωρίς να το σκεφτεί καθόλου, όρμησε να βοηθήσει το παιδί, διακινδυνεύοντας την ίδια του την ζωή.
Την επόμενη μέρα μια εντυπωσιακή άμαξα με άλογα έφτασε έξω από την πόρτα του φτωχικού σπιτιού του θαρραλέου αγρότη.
‘’Εσύ είσαι ο άνθρωπος που έσωσε την ζωή του παιδιού μου;’’, ρώτησε ο ευγενής και καλοντυμένος κύριος, που κατέβηκε από την άμαξα.
Στην θετική απάντηση του αγρότη και προς έκφραση ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό του και την ηρωική του πράξη ο πατέρας του παιδιού που είχε κινδυνέψει του πρόσφερε ένα πουγκί με χρήματα.
‘’Αποκλείεται να τα δεχτώ’’, απάντησε ο αγρότης, ‘’έκανα απλά το καθήκον μου και αυτό που έλεγε η καρδιά μου και που πιστεύω πως κι εσείς θα κάνατε για τον γιο μου’’.
‘’Αυτός είναι ασφαλώς ο γιος σας…’’, είπε ο καλοντυμένος κύριος στον αγρότη, δείχνοντάς του το παιδί, που μόλις είχε εμφανιστεί στην πόρτα,‘’…επιτρέψτε μου τουλάχιστον να του προσφέρω την μόρφωση, που απολαμβάνει και το δικό μου παιδί και τίποτα άλλο. Εξάλλου πάντα θα τους ενώνει η πράξη σας’’.
Κι έτσι κι έγινε. Ο γιος του φτωχού αγρότη παρακολούθησε τα καλύτερα σχολεία και αποφοίτησε από την περίφημη ιατρική σχολή της Αγίας Μαρίας στο Λονδίνο. Ήταν ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ, ένας από τους πιο γνωστούς ανθρώπους στον κόσμο ως ο πατέρας της πενικιλίνης, της ουσίας που μερικά χρόνια αργότερα θα ξαναέσωζε την ζωή του εύπορου γιου, που δεν ήταν άλλος από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, του πολιτικού που θα έπαιζε έναν τόσο σημαντικό ρόλο στην λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, του μικρού εκείνου παιδιού, που δεν θα είχε σωθεί, αν δεν βρισκόταν κοντά του ο φτωχός εκείνος αγρότης, η πράξη καρδιάς του οποίου έδωσε την ευκαιρία σε δύο νέα παιδιά, σε δύο τόσο διαφορετικούς ανθρώπους από τόσο διαφορετικά περιβάλλοντα να αλλάξουν τον κόσμο.
Μήπως μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο;
Ν’αλλάξουμε τον κόσμο μας προς το καλύτερο, δίνοντας απλώς μια ευκαιρία σε ένα παιδί τόσο διαφορετικό εξωτερικά από το δικό μας, αλλά τόσο ίδιο κατά βάθος και που αύριο μπορεί να είναι ένας μεγάλος επιστήμονας, ένας υπερβατικός καλλιτέχνης, ένας σπουδαίος οραματιστής, ένας αναγκαίος ειρηνιστής, ένας άνθρωπος με Α κεφαλαίο;
Συνήθως στη ζωή μας καλούμαστε να φυτέψουμε σπόρους για να γίνουν καρποί που χρειαζόμαστε να φάμε για να ζήσουμε και κάποιες φορές έρχονται οι στιγμές εκείνες που αποφασίζουμε να φυτέψουμε ένα δέντρο στη σκιά του οποίου ξέρουμε πως δεν θα προλάβουμε να καθίσουμε ποτέ κι όμως το φυτεύουμε και το περιποιούμαστε και βαθιά μέσα μας ξέρουμε πως αυτή η προσπάθεια αξίζει πιο πολύ απ’όλες, γιατί απλά εκεί βαθιά μέσα μας, στον πυρήνα μας, βρίσκουμε τον εαυτό μας και γαληνεύουμε.
15 χρόνια διδάσκω σε σχολεία παλληνοστούντων και τσιγγανοπαίδων και 35 χρόνια κάνω αθλητισμό.
Και τα δύο μου έμαθαν ότι στην πραγματικότητα πιο πολλά είναι τα πράγματα που μα ς ενώνουν σε αυτή τη ζωή, παρά μας χωρίζουν.
Όταν στέκεσαι στην αφετηρία ενός αγώνα δεν σε νοιάζει αν ο διπλανός σου έχει άλλο χρώμα, μιλάει άλλη γλώσσα, έχει άλλο χρώμα, πιστεύει σε άλλο Θεό, ακολουθεί διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, σπούδασε σε άλλα σχολεία, έχει ή δεν έχει χρήματα ή κοινωνική θέση. Εκείνη την ώρα ενώ δεν είναι σε τίποτα ίδιος με σένα, είναι απόλυτα ίσος, γιατί κυνηγά το ίδιο όνειρο με σένα και εδώ δίπλα σου τον έφερε το ίδιο όραμα με το δικό σου.
Αντίστοιχα σε όποια τάξη και αν βρέθηκα και όποιο παιδί και αν δίδαξα, όταν το κοίταξα στα μάτια, είδα ένα μόνο πράγμα, ίδιο και απαράλλαχτο: ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!!!

Νίκος Μιχαλόπουλος
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ – ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΚΟΝΤΙΣΜΟΥ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ LAUREUS SPORT FOR GOOD FOUNDATION,
που χρησιμοποιεί τον αθλητισμό ως μέσο για θετικές κοινωνικές αλλαγές

VIDEO

Βιάστηκε να πανηγυρίσει!