Loading...

Συντομες Ειδησεις

Το ανθρώπινο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, νόμος του ελληνικού κράτους

Αρθρογραφία
11 Οκτωβρίου 2017

ΔΕΥΤΕΡΑ 10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Για ακόμα μια φορά συζητήσαμε τόσο πολύ για το αυτονόητο. Έπεσε πολύ μελάνι εχθρότητας και σπαταλήθηκε πολύς πραγματικός, κοινοβουλευτικός, τηλεοπτικός χρόνος προσβολής για κάποιους ανθρώπους, που περιμένουν στη γωνία, ίσως και κρυμμένοι, κάποιους να αποφασίσουν για τα δικά τους ανθρώπινα δικαιώματα.

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο διχάστηκε και πάλι για ένα θέμα, για το οποίο θα έπρεπε να είναι ενωμένη γροθιά, γιατί απλά το θέμα αλλαγής ταυτότητας φύλου έχει να κάνει κυρίως με γνώση, ενημέρωση, ευαισθησία και κυρίως σεβασμό στον άνθρωπο.

Και το συγκεκριμένο θέμα είναι τόσο απλό: συνάνθρωποί μας διεκδικούν το δικαίωμά τους να είναι αυτοί που θέλουν και να μπορούν να το δηλώνουν, να είναι αυτοί που φαίνονται και να συστήνονται όπως όπως το επιθυμούν, χωρίς να πρέπει να δέχονται τον τραμπουκισμό και το bullying άλλων ανθρώπων για ένα θέμα που δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν άλλον εκτός των ίδιων.

Αναρωτήθηκε κάποιος από όλους αυτούς που τόσες μέρες έβγαλαν όλο τους το μίσος απέναντι σε ανθρώπους, ουσιαστικά ανυπεράσπιστους από την ελληνική νομοθεσία και τις δομές της κοινωνίας μας, πως αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι που η διαφορετικότητά τους, για την οποία δεν ευθύνονται, όπως κανένας μας δεν ευθύνεται για ο,τιδήποτε προσδιορισμένο γονιδιακά, τους κάνει να είναι μόνιμα σε μια κατάσταση άμυνας και προσπάθεια απόδειξης του αυταπόδεικτου;

Σκέφτηκαν πως μπορεί να είναι να είσαι έφηβος, με τον κόσμο και τη φύση ούτως ή άλλως βαριά στην πλάτη σου και από πάνω τον εαυτό σου να μη χωράει στο σώμα σου, να μην ταιριάζει με το σώμα σου;

Νομίζετε πως απέχει πολύ από τη απόγνωση, την απομόνωση, τη δυστυχία, την πιθανή κατάθλιψη, την άρνηση της πραγματικής σου ταυτότητας, η απόφαση του να δώσεις τέλος στη ζωή σου, γιατί απλά δεν την αντέχεις και οι άλλοι σου φωνάζουν με τον τρόπο τους πως δεν σε αντέχουν;

Όλοι όσοι μίλησαν ενάντια στην αλλαγή ταυτότητας φύλου στα 15, τα 17, τα 18 ή οποτεδήποτε, γιατί φυσικά δεν είναι η ηλικία στην πραγματικότητα το πρόβλημα, με επιχειρήματα θρησκευτικού φανατισμού, οικογενειακού σκοταδισμού και κοινωνικού ρατσισμού, μπορούν να μας απαντήσουν πότε αποφάσισαν να γίνουν straight, αφού προφανώς μόνο αυτό τον σεξουαλικό προσανατολισμό αναγνωρίζουν ως φυσιολογικό;

Προσέξτε το ρήμα: αποφάσισαν.

Δεν γεννήθηκαν με αυτό το χαρακτηριστικό έκφρασης, το διάλεξαν.

Δεν ήταν για αυτούς μονόδρομος το φύλο του ερωτικού τους συντρόφου, αλλά είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο δρόμους και επέλεξαν.

Αν για τους ίδιους δεν ισχύει κάτι τέτοιο, που προφανώς δεν ισχύει, τότε γιατί πρέπει να ισχύει για όσους δεν τους μοιάζουν; Γιατί για τους άλλους η επιλογή συντρόφου είναι ανωμαλία, είναι παρέκκλιση, είναι μόλυνση, είναι κολλητική αρρώστια που πρέπει να πατάξουμε, είναι κίνδυνος στα θεμέλια της κοινωνίας και της οικογένειας; Μα αυτά τα παιδιά, παιδιά αυτής της αγίας οικογένειας δεν είναι; Όλα τα μέλη της LGBTQ κοινότητας, παιδιά straight γονιών δεν είναι;

Γιατί κάνουμε τόσο λόγο εν έτει 2017 για θέματα που έπρεπε να έχουν λυθεί και κατοχυρωθεί θεσμικά εδώ και πάρα πολλά χρόνια;

Γιατί επιτρέπουμε σε θέματα διαφορετικότητας και μάλιστα τόσο προσωπικά να μας διχάζουν αντί να μας φέρνουν κοντά, επιβεβαιώνοντας, πως σε αυτή τη διαφορετικότητα βασίζεται το ενδιαφέρον και η ποικιλομορφία του κόσμου μας.

Γιατί δεν ακούμε τι έχουν να μας πουν όσοι πραγματικά γνωρίζουν, επιστήμονες, γιατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι;

Γιατί κλείνουμε τα αυτιά μας στους άμεσα ενδιαφερόμενους και σε αυτούς που ζουν αυτά που εμείς απλά συζητάμε, παιδιά, γονείς, οικογένεια, φίλους όλων αυτών των ανθρώπων που θέλουν για τους δικούς τους λόγους να πάρουν τη ζωή τους και την ταυτότητά τους στα χέρια τους, δίνοντας της νόημα και υπόσταση;

Γιατί καλλιεργούμε τη βία στη ζωή μας, διχάζοντας την κοινωνία και δηλητηριάζοντας τα παιδιά μας, κολλώντας τους ετικέτες σαν να είναι εμπορεύματα;

Γιατί επιτρέπουμε σε γνωστούς πολιτικάντηδες της εποχής μας να ενδιαφέρονται δήθεν για θέματα παιδείας, εκπαίδευσης και πολιτισμού, όταν οι ίδιοι στην πραγματικότητα φυτεύουν σπόρους μίσους και επιθετικότητας απέναντι σε ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε δεν μας μοιάζει;

Ξοδεύονται χρήματα, ιδέες και εργατοώρες στη μάχη της μάστιγας του bullying, που τόσο δηλητηριάζει τα παιδιά μας, τα σχολεία μας και τη ζωή μας γενικότερα κι όμως δυναμώνουμε τα ζιζάνια που μας τρώμε, αντί να τα ξεριζώσουμε.

Γιατί η Εκκλησία δεν αποδεικνύει τον μοναδικό λόγο υπαρξής της, που είναι η αγάπη και μόνο η αγάπη και φυσικά ακόμα περισσότερο η αγάπη προς εκείνους που την έχουν ανάγκη.

Και την αγάπη την έχει ανάγκη πάντα αυτός που πρέπει να παλέψει γι’αυτήν. Την έχει ανάγκη κυρίως αυτός που δεν την αισθάνθηκε πραγματικά για αυτό που είναι και μόνο, δηλαδή για τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό είναι το πραγματικό νόημα της αγάπης: να αγαπιέσαι για αυτό που απλά είσαι. Και αυτός είναι ο τρόπος που μας αγαπάει η μάνα μας, μας αγαπάνε οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, οι καρδιακοί φίλοι μας, οι σύντροφοί μας, το άλλος μας μισό.

Γιατί λοιπόν κάποιοι συνάνθρωποί μας να πρέπει να παλεύουν για όλα αυτά που σε άλλους δόθηκαν αβίαστα από τη γέννησης τους;

Τί φοβούνται όσοι στέκονται εμπόδιο στην προσωπική ευτυχία των άλλων;

Και ένα τελευταίο παράδειγμα-απορία:

Κάνουμε τα στραβά μάτια και επιτρέπουμε στην πραγματικότητα, παρά τους νόμους μας, ως κοινωνία, ως πολιτεία και ως κράτος το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, σεβόμενοι ίσως την ελευθερία των άλλων, που όμως καταπατά τη δική μας ελευθερία και κάνει κακό στην υγεία μας και διυλίζουμε τον κώνωπα για να κερδίσουν κάποιοι το δικαίωμά τους να είναι ο εαυτός τους και να κάνουν ό,τι θέλουν στην προσωπική τους ζωή πίσω από την πόρτα του σπιτιού τους.

Το ευχάριστο και ουσιαστικό στο κλείσιμο αυτού του άρθρου είναι πως από σήμερα το δικαίωμα αλλαγής ταυτότητας φύλου είναι νόμος του Ελληνικού κράτους. Με κομματικές απώλειες, με διαφωνίες, με πολιτικούς συσχετισμούς, με πολιτικάντικες κορώνες και πολλά ακόμα που δεν μας κάνουν περήφανους, είναι νόμος του κράτους.

Και αυτό πιστώνεται στη σημερινή κυβέρνηση, που είναι η μόνη που έχει κάνει κι άλλα ουσιαστικά βήματα-άλματα προς τη σωστή κατεύθυνση για τα συγκεκριμένα θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας, που χωρίς καμιά αμφισβήτηση είναι θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και μη ξεχνάμε πως το όλο θέμα είναι θέμα επιλογής και θέμα δικαιώματος στην επιλογή. Ακόμα κι αν δεν κάνω ποτέ κάτι, είναι σημαντικό να ξέρω ότι μπορώ να το κάνω, όπως ακριβώς μπορούν να το κάνουν και οι συμπολίτες μου σε ανάλογα θέματα προσωπικών επιλογών και αυτοπροσδιορισμού. Η χειρότερη λέξη σε αυτά τα ζητήματα είναι η λέξη ανοχή. Κι εδώ δεν μιλάμε για ανοχή, μιλάμε για αποδοχή του δικαιώματος να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας. Η διαφορά είναι τεράστια. Αυτός που ανέχεται αυτόματα μπαίνει σε ένα ανώτερο επίπεδο και αυτόν που ανεχόμαστε επίσης αυτόματα τον τοποθετούμε σε ένα κατώτερο επίπεδο.

Από πότε τα χαρακτηριστικά με τα οποία γεννηθήκαμε μπορούν να μας τοποθετούν σε ανώτερα ή κατώτερα επίπεδα;

Αν μια κοινωνία που καλλιεργεί ή ανέχεται τέτοιες θέσεις δεν είναι ρατσιστική, τότε ποιά είναι;

Νίκος Μιχαλόπουλος
Συγγραφέας • Πρωταθλητής ακοντισμού
»Ονειρεύομαι Θέλω Μπορώ»

VIDEO

Βιάστηκε να πανηγυρίσει!